Η «Μελωδία της Ευτυχίας» που πρωτοεμφανίστηκε το 1965 ως ταινία στο σινεμά με πρωταγωνίστρια τη Τζούλη Άντριους και τον Κρίστοφερ Πλάμερ είχε κάνει ένα από τα μεγαλύτερα ρεκόρ εισπράξεων στα ταμεία και βραβεύτηκε με 5 Όσκαρ. Έκτοτε έχει παρουσιαστεί σε διάφορες εκδοχές και έχει ανεβεί ως μιούζικαλ σε διάφορα θέατρα παγκοσμίως.

Η ιστορία βασίζεται στην ζωή του πλοιάρχου Γκέοργκ φον Τραπ και των επτά ορφανών παιδιών του η οποία αλλάζει ριζικά μόλις φτάνει στο σπίτι μια νεαρή δόκιμη μοναχή και αναλαμβάνει καθήκοντα γκουβερνάντας, με τη ζωντάνια, την πίστη της στο Θεό και την αισιοδοξία της, αλλά και με το κέφι, την αγάπη της για τη μουσική και το νεανικό πείσμα της, καταφέρνει να κάνει ευτυχισμένα τα παιδιά του πλοιάρχου αλλά και τον ίδιο.

Τι είναι όμως αυτό που χαρακτηρίζει την ταινία ως ένα αριστούργημα και συνάμα την ομορφότερη ταινία που επιβάλλεται να παρακολουθήσει όλη η οικογένεια; Βασικό στοιχείο είναι η σχέση της γκουβερνάντας με τα παιδιά η οποία βασίζεται στη θετική της άποψη για τη ζωή να ζωντανέψει όχι μόνο τα παιδιά αλλά και να απαλλάξει τον πατέρα τους από το στιβαρό και σοβαρό του προσωπείο.

Μέσα από τραγούδια, μουσική και παιχνίδια κι’ ένα μόνιμο χαμόγελο η Μαρία (γκουβερνάντα) καταφέρνει να απαλλάξει τα παιδιά από τις κακές τους συνήθειες και να φτιάξει μια σχέση εμπιστοσύνης κι’ αγάπης μεταξύ τους χωρίς προηγούμενο.

Με οδηγό τον αυθεντικό της χαρακτήρα και την αγνή καρδιά της ξεκινάει ένας έρωτας μεταξύ αυτής και του πλοιάρχου που θα οδηγήσει σ’ ένα… happy end.

Συνεπώς η θετική σκέψη, η αυθεντικότητα, η αγνή καρδιά και το χαμόγελο είναι στοιχεία που πρέπει να διατηρούμε πάντοτε ως γνώμονα στη ζωή μας για να μας έλθουν όλα τα καλά που περιμένουμε… ν’ αγαπήσουμε τη ζωή για να μας αγαπήσει κι’ αυτή, μπορούμε!